1 سپتامبر 2023- مطالعه ی اخیر نشان داد که Apelin از تشکیل ضعیف عروق جانبی ناشی از دیابت و اختلال در خونرسانی مجدد در بیماران دیابتی مبتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) جلوگیری می کند. این یافته ها در 11 اوت 2023 در Frontiers in Cardiovascular Medicine منتشر شد.

در بیماران دیابتی، بیماری شریانی محیطی یک عامل خطر اصلی برای قطع عضو اندام تحتانی است. با این حال، مطالعات بالینی قبلی، که آنژیوژنز درمانی را با استفاده ازVEGF (فاکتور رشد اندوتلیال عروقی) بررسی می‌کردند، نتایج ناامید کننده‌ای را در بیماران دیابتی نشان داده ‌اند که نیاز به عوامل درمانی جدید را نشان می دهد.

در شرایط هیپوکسیک، سیستم آپلینرژیک(گیرنده APJ/apelin)به شدت فعال می شود و به عنوان یک فعال کننده رگ زایی عمل می کند. در مدل‌های غیردیابتی ایسکمی، درمان با آپلین باعث بهبود ریواسکولاریزاسیون(رگسازی مجدد) می‌شود، اما نقش آن در رگ‌زایی(آنژیوژنز) در شرایط دیابتی به خوبی بررسی نشده است.

دکتر استفانی روبیلارد و همکارانش، از مرکز تحقیقاتی بیمارستان دانشگاه شربروک، کبک، کانادا، تاثیر Pyr-apelin-13  را بر عملکرد سلول های اندوتلیال و مدل موش دیابتی با اندام عقبی ایسکمی بررسی کردند.

برای این منظور، موش‌های دیابتی و غیردیابتی تحت جراحیلیگاسیونشریان‌های فمورال قرار گرفتند تا ایسکمی اندام را در آنها القا کنند. پمپ های اسمزی تحویل دهنده ی پیر-اپلین-13، برای 28 روز به صورت زیر جلدی در موش های دیابتی کاشته شد. خونرسانی مجدد به مدت 4 هفته پس از جراحی اندازه گیری شد و تمایل به ورزش بر روی چرخ بطور داوطلبانه ارزیابی گردید.

در بخش دیگری از آزمایش، سلول های اندوتلیال آئورت گاوی (BAECs) در محیط کشت در معرض سطوح طبیعی گلوکز (NG)یا گلوکز بالا (HG) و شرایط هیپوکسی قرار گرفتند. به دنبال تحریک باVEGF  یا Pyr-apelin-13، محققان به بررسی مهاجرت سلولی، تکثیر و تشکیل لوله های شبه عروقی پرداختند.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· به دنبال ایسکمی اندام عقبی در موش، خونرسانی مجدد، بازیابی عملکردی اندام و تراکم عروقی در موش های دیابتی دریافت کننده ی پیرآپلین-13 در مقایسه با موش های دیابتی درمان نشده، بهبود یافت.

· درسلولهای اندوتلیال آئورت گاو کشت داده شده، قرار گرفتن در معرض غلظت بالای گلوکزو هیپوکسی باعث کاهش اثرات پروآنژیوژنیک VEGF شد، در حالی که اثرات پروآنژیوژنیک آپلین بدون تغییر باقی ماند.

· پیر-اپلین-13، اعمال پروآنژیوژنیک خود را از طریق مسیرهای سیگنال دهی Akt/AMPK/eNOS  وRhoA/ROCK ، تحت هر دو غلظت طبیعی گلوکز یا گلوکز بالا و قرار گرفتن در معرض هیپوکسی القا کرد.

در شرایط نرموگلایسمی، اقدامات پروآنژیوژنیک آپلین به خوبی مستند شده است. محققان نوشتند: نتایج ما نشان داد که برخلاف مسیرهای سیگنالینگ VEGFR، مسیرهای آپلین/APJ  تحت تأثیر هایپرگلایسمی قرار نمی‌گیرند، همین امر سیستم آپلینرژیک را به یک هدف بالقوه برای آنژیوژنیک تراپی تبدیل می‌کند.

علاوه بر این، آنها اثر درمانی پیر-اپلین-13را در PAD دیابتی نشان دادند، زیرا تجویز طولانی مدت آن منجر به بهبود تراکم عروقی، بهبود خونرسانی مجدد و بهبود عملکرد حرکتی در موش های دیابتی به دنبال ایسکمی اندام عقبی شد. با این حال، هنوز باید ثابت شود که آیا درمان با آپلین می تواند یک درمان موثر برای بیماران مبتلا به PAD و دیابت باشد.

محققان نوشتند: نیمه عمر کوتاه آپلین ممکن است چالشی برای استفاده از آن به عنوان یک درمان دارویی باشد. بنابراین، برای بهبود پاسخ رگ زایی طولانی مدت در دیابت، تحقیقات باید برای ایجاد آگونیست های آپلینرژیک پایدارتر ادامه یابد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/apelin-promising-therapy-for-diabetes-patients-with-peripheral-arterial-disease-116671